من !
معتادم... اما...





من !
معتادم!

به هوا و به نفس کشیدن.
که ببویم چهار فصل را
بادو بارانش را
برف و سرمایش را
خورشید سوزان
و بوی پهن و پشکل چهارپایان
و عرق تن انسان را.

اما حبس خواهم کرد نفسم را اگر
مجبور باشم
ببویم آن عطری را که بوی خون میدهد!


من !
معتادم!

معتادم به زنده بودن.
و عاشقانه ‍
دوست دارم "زندگی" را
اما نه به قیمت تعظیم کردن !

من معتادم به لمس کردن
تا بدست آورم آنچه را که از آن من گرفته بودند
سرنوشتها شنیدم
اما زبان نگشودم.
رازها دیدم
اما به سکوت تن دادم.

من !
معتادم!

معتادم به عشق
و عاشقانه دوست دارم عشق ورزیدن را.
اما "گدایی" نمیکنم
قلبی را
نگاهی را
و حتی
نوازشی را !

من !
معتادم!
و آنها بستریم کردند
بارها و
بارها و
بارها.......


چه تلاش بیهوده ای !

من
معتاد خواهم ماند من